“Üyelerinin büyük bir kısmı yoksul ve sefil olan hiçbir toplum elbette gelişiyor ve mutlu olamaz. Ayrıca, bütün halkı besleyen, giydiren ve barındıranların, kendi emeklerinin ürününden, kendileri de hoşgörülebilir derecede iyi beslenecek, giyinecek ve barınacak kadar pay almaları adaletten başka bir şey değildir.”

Adam Smith, bu sözünde bir toplumun mutluluğu ve gelişmesi ile en geniş kesimlerin yaşam koşulları arasındaki doğrudan ilişkiyi ortaya koyar. Ona göre bir toplumun gerçekten zengin ve mutlu sayılabilmesi, yalnızca küçük bir azınlığın değil, halkın büyük çoğunluğunun insana yakışır bir yaşam sürmesine bağlıdır. Emekçilerin, ürettikleri zenginlikten yeterli payı alamadıkları bir toplumda ne toplumsal huzur ne de sürdürülebilir bir gelişme mümkün olur.

Smith'in 'adalet' vurgusu, onun yalnızca soğukkanlı bir ekonomist değil, aynı zamanda ahlak felsefecisi olduğunu da hatırlatır. Emeğiyle toplumun temel ihtiyaçlarını karşılayanların, kendi ürettiklerinden yeterince yararlanabilmeleri ona göre bir hakkaniyet meselesidir. Bu düşünce, Smith'in daha önce 'Ahlaki Duygular Kuramı'nda geliştirdiği ahlak anlayışıyla da bağlantılıdır: İnsanların kendi çıkarlarını gözetmeleri doğaldır, ancak bu çıkar, başkalarının yoksulluğu ve sefaleti üzerine inşa edilmemelidir.

Bugün bu söz, gelir adaletsizliği ve asgari yaşam standartları tartışmalarında güncel bir uyarı işlevi görür. Smith'in savunduğu gibi, bir ekonominin başarısı yalnızca büyüme rakamlarıyla değil, bu büyümeden toplumun en geniş kesimlerinin ne ölçüde pay aldığıyla değerlendirilmelidir.

Bu söz, Adam Smith'in 'Ulusların Zenginliği' adlı eserinin Birinci Kitap, Sekizinci Bölümünde yer alır. Smith, burada işçi ücretleri ve emeğin karşılığı konusunu işlerken, emeğin adil bir şekilde ödüllendirilmesinin hem ahlaki bir zorunluluk hem de toplumsal refahın temeli olduğunu savunur.