“Ah, ah! Bundan daha büyük bir keyif bulabilir misin: yere dokunmuşken, sık dokunmuş bir çatının altında uyuyan bir zihinle yağmurun damlalarını dinlemek?”

Bu söz, Sofokles'in sadelik içinde bulunan derin mutluluğu ne kadar incelikle dile getirdiğini gösteren güzel bir örnektir. Yağmurlu bir havada, sıkı dokunmuş bir çatının altında güven içinde olmak, insanın dış dünyanın sert etkilerinden korunmuşluk hissini yaşaması demektir. Şair bu korunmuşluğu, en küçük ama en değerli zevklerden biri olarak tarif eder. Dinlenen bir bedenin, huzurlu bir zihnin ve güvenli bir barınağın oluşturduğu bu birliktelik, insan yaşamındaki en saf keyiflerden biri olarak sunulur. Yağmurun sesi, burada bir tehdit değil, aksine içerideki huzuru daha da derinleştiren bir arka plan hâline gelir.

Bu fragman, Antik Yunan düşüncesinde doğal ve sade yaşama duyulan özlemi de yansıtır. Sofokles için mutluluk, aşırı zenginlik veya ihtişamda değil, huzurlu bir evde, emniyet içinde dinlenmekte ve doğanın seslerini içsel bir dinginlikle dinleyebilmektedir. Bugünün okuru için de bu dizeler, koşuşturma ve tüketim çağında en sade güvenlik ve huzur anlarının ne denli kıymetli olduğunu hatırlatır; gerçek keyfin çoğu zaman gösterişten değil, dingin bir farkındalıktan doğduğunu vurgular.