“Kötülükleri tatmamış bir yaşamı olanlar mutludur.”

Bu söz, mutluluğu büyük başarıların, zenginliğin ya da gücün değil, kötülüklerden ve acılardan uzak kalmanın bir sonucu olarak tanımlar. Sofokles, insanın ancak felaketlerle karşılaşmadığı ölçüde mutlu sayılabileceğini, çünkü talihsizliklerin yaşamın her anında ortaya çıkabileceğini ima eder. Antik Yunan düşüncesinde insana mutluluk atfetmek zordur; çünkü talih her an değişebilir ve hiç kimse yaşamın sonuna kadar kendini güvende göremez. Bu nedenle gerçek mutluluk, acının deneyimlenmediği bir yaşamda değil, kötülüklerin henüz uğramadığı bir ömürde aranır. Söz, mutluluğun kırılganlığına ve dışsal koşullara bağımlılığına dair kadim bir bilgeliği yansıtır. Günümüz okuru için de mutluluğun çoğu zaman acısızlık ve huzur anlamına gelebileceğini güçlü biçimde hatırlatır.

Söz, Sofokles'in Antigone adlı tragedyasında koronun söylediği bir ezgide yer alır. Oyunun genelindeki karamsar atmosfer ve karakterlerin uğradığı felaketler göz önüne alındığında, bu ifade bir tür insanlık durumu yorumu olarak sunulur.