“Ama çocuklar bir anne için hayatın demir atılan çapalarıdır.”

Sofokles bu sözde çocukları, annenin hayat denizinde tutunmasını sağlayan çapalara benzetir. Çapa imgesi güçlüdür: Nasıl bir gemi fırtınada çapası sayesinde savrulmaktan kurtulur ve güvenli bir noktaya bağlanırsa, çocuklar da anneye hayatın dalgaları ve belirsizlikleri karşısında dayanak, istikrar ve anlam sağlar. Çocuklar anneyi hayata bağlayan, ona yön veren ve onu boşlukta sürüklenmekten koruyan bir sabit noktadır.

Antik Yunan düşüncesinde anne-çocuk ilişkisi, aile bağlarının ve toplumsal devamlılığın temeli olarak yüceltilirdi. Sofokles'in oyunlarında da annelik, çoğu zaman karakterlerin en derin bağlılıklarını ve trajik çatışmalarını doğuran bir güç olarak karşımıza çıkar. Bu kısa fragman, o büyük trajik gerilimlerin arka planındaki sade ve insani gerçeği dile getirir: Annenin gözünde çocuk, hayatın anlam ve güven kaynağıdır.

Bugün de söz, ebeveynlik deneyiminin özüne dokunan bir metafor olarak okunabilir. Çocukların bir yük değil, aksine insanı hayata bağlayan, ona yön ve sağlamlık kazandıran varlıklar olduğu fikrini yalın bir dille ifade eder. Çapa imgesi, sevgi ve sorumluluğun insanı nasıl sabitlediğini, aynı zamanda ona nasıl bir aidiyet duygusu kazandırdığını düşündürür.

Sofokles'in kayıp oyunlarından günümüze ulaşan bir fragmandır (Frg. 685 TrGF). Hangi oyuna ait olduğu kesin olarak bilinmemektedir; antik derlemelerde alıntılanarak korunmuştur.