“Eskiden beri insanlar arasında söylenen bir söz vardır: Bir ölümlünün yaşamı, ölmeden önce tam olarak öğrenilemez; ne iyi olduğu ne de kötü olduğu.”

Bu söz, bir insanın hayatının değerinin ancak o hayat sona erdikten sonra bütünüyle anlaşılabileceğini dile getirir. Sofokles'in birçok oyununda yankılanan bu düşünceye göre, yaşam devam ederken insan iyi ya da mutlu görünebilir; fakat sona ermeden önce başına neler geleceği bilinemez. Bir kaza, bir talih değişimi ya da ortaya çıkacak bir gerçek, o ana kadar iyi sanılan yaşamın anlamını tamamen değiştirebilir. Bu yüzden insan hakkında kesin bir yargıya varmak için onun sonunu görmek gerekir.

Bu söz aynı zamanda Antik Yunan düşüncesindeki talih ve kader anlayışıyla da bağlantılıdır. İnsan hayatı, tanrıların ya da kaderin müdahalesine açık, kırılgan bir süreç olarak görülür. Bu nedenle "mutlu" demek için acele etmemek, yaşamın tüm seyrini göz önünde bulundurmak gerekir.

Bugün de bu söz, insanlar hakkında çabuk hüküm vermemek ve bir yaşamı tek bir döneme, başarıya ya da başarısızlığa göre yargılamamak gerektiğini hatırlatır. Bir insanın hikâyesi, ancak sonuyla birlikte tamamlanmış bir bütün olarak değerlendirilebilir.

Sofokles'in Trachiniae (Trakhisli Kadınlar) adlı tragediasının 1. satırından alınmıştır. Oyun, Herakles'in karısı Deianeira'nın ağzından açılır ve bu söz, eserin en başında, olaylar gelişmeden önce söylenir. Bu dize, oyun boyunca yaşanacak talih değişimlerine ve mutlu görünen bir hayatın nasıl trajediye dönüşebileceğine dair bir çerçeve çizer.