“Hiçbir şeyi düşünmemekte hayat en tatlıdır.”

Bu söz, bilinçli olmanın ve sürekli düşünmenin insana yüklediği ağırlıkla ilgilidir. Bilmek, fark etmek ve olayların anlamını kavramaya çalışmak çoğu zaman kişiyi kaygıya, pişmanlığa ve acıya sürükler. Bu yüzden bazı anlarda düşünmemek, olup biteni sorgulamamak, bir tür iç huzur ya da tatlı bir yaşam gibi görünebilir. Ancak bu, basit bir öğüt değil; trajedinin içindeki bir karakterin ruh halini yansıtan, derin bir ironi taşıyan bir sözdür. Çünkü insanı insan yapan düşünme yetisi, aynı zamanda onun en büyük acı kaynağı da olabilir.

Sofokles'in dünyasında bu tür ifadeler, genellikle büyük bir çöküşün hemen öncesinde ya da sonrasında söylenir. Düşünmemenin tatlılığı, ancak düşünmenin ne kadar korkunç olabileceğini bilen biri için anlamlıdır. Bilinçli insan, farkındalığı arttıkça görünürdeki mutluluğun yapaylığını da fark eder. Söz, hem bir kaçış arzusunu hem de bu kaçışın imkânsızlığını içinde taşır. Günümüzde de aşırı düşünmenin getirdiği yıpranma ve zihinsel dinginlik arayışı bağlamında okunabilir.