“Zeus benim hükümdarımdır, ölümlülerden ise hiç kimse.”

Bu söz, Sofokles'in düşünce dünyasında insanüstü bir otoriteye, yani tanrısal düzene duyulan bağlılığın veciz bir ifadesidir. Konuşan kişi, eylemlerinin ve yaşamının nihai ölçütü olarak Zeus'u, yani tanrısal adalet ve iradeyi işaret ederken, herhangi bir ölümlü yöneticinin veya insanın kendisi üzerinde mutlak bir hâkimiyet kurmasını reddeder. Bu, antik Yunan tragedya geleneğinde sıkça işlenen bir gerilimin yansımasıdır: insan yasaları ile tanrısal yasalar arasındaki çatışma. Sofokles'in en bilinen eseri Antigone'de de benzer bir tema işlenir; orada da tanrısal yasalar, insanüstü bir adalet anlayışı, kralın buyruklarının üzerinde konumlandırılır. Bu fragman, aynı anlayışın özlü bir dışavurumu gibidir.

Sözün bugünkü okura söylediği şey, bireyin vicdanını ve inancını, dünyevi otoriteler karşısında nasıl konumlandırdığıyla ilgilidir. Mutlak itaatin yalnızca tanrısal ya da evrensel bir ilkeye duyulabileceği, insanların otoritesinin ise her zaman sorgulanabilir ve sınırlı olduğu fikri, hâlâ güçlü bir etik duruşu temsil eder.