“Çünkü, efendim, felakete uğrayanlarda bir kez doğmuş olan akıl asla yerinde durmaz, dışarı çıkar.”

Söz, insanın felaket karşısında akıl ve yargı yetisini koruyamayacağını, ağır darbelerin zihni nasıl sarsabileceğini anlatır. Sofokles burada aklı, yerinde duran ama kötü talih karşısında yerinden oynayabilen, kişiyi terk edebilen bir güç olarak imgeleştirir. Felaketlerin yalnızca bedene değil, esas olarak insanın düşünme kapasitesine ve ruhsal dengesine zarar verdiği vurgulanır. Yazar, insanın en zor koşullarda bile akla sarılması gerektiğini savunmaz; aksine, çok ağır acıların aklı işlevsiz bırakabileceğini kabul eder. Bu bakış açısı, tragedyaya özgü bir insan tasavvurunun ürünüdür: İnsan, koşulların darbesiyle sarsılır ve rasyonel olandan uzaklaşır. Bugün de bu söz, kriz anlarında yaşanan kafa karışıklığı, kararsızlık ve tükenmişlik gibi durumları anlamak için kullanılabilecek bir gözlemdir.

Sofokles'in Antigone adlı eserinde koronun ağzından, Kral Kreon'a hitaben söylenir. Kreon, kararlarındaki inatçılığı yüzünden çevresindeki insanlara acı vermektedir. Bu söz, felaketlerin insanın sağlıklı muhakemesini nasıl bozabileceğine dair bir uyarı niteliğindedir.