“Çünkü aşk yalnızca erkeklerin üzerine gelmez, kadınların da üzerine gelmez, tanrıların yukarıdaki ruhlarını bile altüst eder ve denize açılır; onu engellemeye her şeye gücü yeten Zeus'un bile gücü yetmez, o da boyun eğer ve isteyerek ona eğilir.”

Sofokles bu sözde aşkı, insan ve tanrı ayrımı tanımayan kozmik bir güç olarak tasvir eder. Aşk yalnızca ölümlülerin kalbine girmekle kalmaz, Olympos'un zirvesindeki tanrıların ruhlarını da sarsar, hatta denize bile açılır; yani varlığın her katmanına işleyen evrensel bir kuvvettir. Aşkın kontrol edilemezliği, onu insan iradesinin ve hatta tanrısal iradenin ötesine yerleştirir.

Özellikle Zeus'un bile aşka karşı koyamaması, sözün en çarpıcı noktasıdır. Yunan mitolojisinde en güçlü tanrı olan Zeus, aşk karşısında direnmek yerine "isteyerek" boyun eğer. Buradaki "isteyerek" ifadesi önemlidir: Aşkın gücü öylesine büyüktür ki, kişi ona zorla değil, adeta rıza göstererek teslim olur. Bu, aşkı bir esaret değil, kabul edilen bir egemenlik olarak sunar. Sofokles'in trajedilerinde de aşk çoğu zaman karakterleri felakete sürükleyen, akıl ve iradeyle dizginlenemeyen bir tutku olarak işlenir.

Bugün bu söz, aşkın insan deneyimindeki ezici ve evrensel karakterini hatırlatır. Aşkı yalnızca kişisel bir duygu değil, insanı aşan, hatta kutsal olanın dünyasına bile nüfuz eden bir güç olarak gören bir kavrayışı yansıtır.

Sofokles'in kayıp oyunlarından günümüze ulaşan bir fragmandır (Frg. 684 TrGF). Hangi oyuna ait olduğu kesin olarak bilinmemektedir; antik derlemelerde alıntılanarak korunmuştur.