“Susamış birine her türlü bilgece sözü sunsan da, ona içecek vermekten daha fazla zevk veremezsin.”

Bu söz, pratik ihtiyaçların ve somut yardımın, soyut bilgelikten önce geldiğini vurgular. Sofokles, en değerli felsefi öğütlerin bile, temel bir fiziksel ihtiyaç karşısında anlamını yitirdiğini veya en azından ikinci planda kaldığını söyler. Susuzluk, insanın en temel ve acil gereksinimlerinden biridir; bu durumda kişiye ne kadar derin ve zarif sözler söylenirse söylensin, bunlar gerçek bir çözüm sunmadığı sürece bir fayda sağlamaz. Bilgeliğin değerini inkâr etmekten ziyade, onun doğru zamanda ve doğru bağlamda kullanılması gerektiğine işaret eden bir uyarıdır.

Söz, bugünün okuruna empati, pratik zekâ ve öncelik sıralaması hakkında çarpıcı bir ders verir. Karşımızdaki insanın acil bir ihtiyacı varken ona nasihat etmek, çoğu zaman faydasız hatta itici olabilir. İnsan ilişkilerinde ve yardım etme pratiğinde, önce kişinin en temel ihtiyacını görmek ve onu gidermek gerekir; ancak bundan sonra söylenecek sözlerin bir anlamı ve etkisi olabilir.