“Sahte sözler meyve vermez.”

Sofokles bu kısa fragmanda, yalan ve aldatma üzerine kurulu sözlerin kalıcı bir değer üretemeyeceğini anlatır. "Meyve vermek" imgesi tarımsal bir döngüden alınmıştır: Gerçek bir tohum nasıl sabırla ekilip büyür ve sonunda ürün verirse, doğru söz de zamanla karşılığını bulur. Sahte söz ise kısır bir tohuma benzer; görünüşte bir şey vaat etse de sonunda boş çıkar.

Bu düşünce, Sofokles'in oyunlarındaki karakterlerin sıklıkla yüzleştiği bir meseledir. Aldatıcı konuşmalar, yanlış kehanetler ve kendini kandırmalar trajedilerdeki çatışmaların önemli bir kaynağıdır. Fragmanda vurgulanan şey, yalnızca ahlaki bir yargı değil, aynı zamanda pratik bir gözlemdir: Toplumsal ilişkiler güven üzerine kurulur ve yalan bu güveni tükettiğinde kendi zeminini de yok eder.

Günümüz okuruna söz, söylem ile sonuç arasındaki bağı hatırlatır. İster özel ilişkilerde ister kamusal alanda olsun, gerçeğe dayanmayan vaatlerin ve anlatıların uzun vadede karşılıksız kalacağını öne sürer.

Bu dize, Sofokles'in hangi oyununa ait olduğu kesin olarak bilinmeyen fragmanlarından biridir. August Nauck'in derlediği ve daha sonra genişletilen Tragicorum Graecorum Fragmenta (TrGF) adlı fragman koleksiyonunda 834 numarayla yer alır. Çeviride E. H. Plumptre'nin 1865 tarihli Sofokles çevirisi esas alınmıştır.