“Böyle dostları yitirenler sevinir, onlara sahip olanlar ise kaçmak için dua eder.”

Sofokles'in bu keskin sözü, dostluk görünümü altında insanın başına gelebilecek zararlı ilişkileri anlatır. "Böyle dostlar" ifadesi, aslında gerçek dost olmayan, belki çıkarcı, yalancı veya insana yük olan kişilere işaret eder. Sözün ironik yapısı güçlüdür: Normalde dostunu yitirmek acı bir şeyken, burada kötü dostlardan kurtulmak bir sevinç sebebidir; öte yandan böyle bir "dosta" sahip olanlar, ondan kurtulmak için dua edecek kadar bunalmıştır.

Bu düşünce, Antik Yunan edebiyatında sıkça işlenen bir temaya dayanır: Gerçek dostluk ile çıkar ilişkisi arasındaki fark. Sofokles, tragedyaya özgü yoğun bakışla insan ilişkilerindeki sahtelikleri ve samimiyetsizlikleri ortaya koyar. Gerçek dostluk, insana güç verirken; sahte dostluk, kişiyi içten içe tüketen bir yüke dönüşür.

Bugün de bu söz, insanın hayatındaki zehirleyici ilişkileri fark etmesi gerektiğini hatırlatır. Bazı kayıplar aslında bir kurtuluştur; bazı "birliktelikler" ise gerçek bir bağ değil, kaçılması gereken bir tuzaktır.

Sofokles'in hangi tragedyasından alındığı belirsizdir; TrGF 863 numarasıyla kayıtlı bir fragmandır. Sofokles'in diğer bazı oyunlarında olduğu gibi, bu söz de karakterlerin insan ilişkileri ve ahlaki değerler üzerine yaptığı genel bir gözlem olarak günümüze ulaşmıştır.