“Ama birçok güzel şeyin ne faydası var, eğer kötü niyetli bir düşünce, mutlu bir hayatın zenginliğini tüketecekse?”

Bu sözde Sofokles, dışsal iyiliklerin yani zenginliğin, güzelliğin ve başarıların, ancak sağlam bir zihinsel ve ahlaki temel üzerinde anlam kazandığını ifade eder. Kişi pek çok güzel şeye sahip olabilir; fakat kötü niyetli, kıskanç ya da yıkıcı bir düşünce yapısı, bu nimetlerin değerini tüketir ve insanın asıl mutluluğunu, yani huzurlu ve iyi bir yaşam sürmesini engeller. "Mutlu bir hayatın zenginliği" ifadesi, yalnızca maddi serveti değil, aynı zamanda yaşamın bütünlüğünü ve iç huzurunu kasteden bir anlam taşır. Dış koşullar ne kadar elverişli olursa olsun, zihniyetteki bozukluk her şeyi boşa çıkarır.

Sofokles'in tragedyalarındaki karakterlerin çoğu, bu tür yıkıcı düşüncelerin kurbanı olur. Burada da şair, mutluluğun yalnızca kazanımların çokluğuna değil, onları doğru bir ruh haliyle taşıyabilmeye bağlı olduğunu söyler. Okur açısından bu düşünce, asıl zenginliğin içsel tutum ve niyetlerde saklı olduğunu, kötücül düşüncelerin ise eldeki güzel şeyleri bile anlamsızlaştırabileceğini vurgular.