“Aşk, savaşta yenilmez, aşk; sen ki mallara çökersin, genç kızların yumuşak yanaklarında geceler, denizlerin ötesine uçar, kır evlerinde dolaşırsın; ne ölümsüzlerden ne günübirlik insanlardan hiçbiri senden kaçamaz, sana yakalanan çıldırır.”

Bu sözler, aşkı insan aklının ve iradesinin ötesinde, neredeyse kozmik bir güç olarak betimler. Aşk; savaşta yenilmez, zenginliğe ve mülke el koyan, gençliğin narin yanaklarında gizlenen bir varlık gibi sunulur. Denizleri aşıp kırlardaki barınaklara kadar sızan bu güç, tanrılardan ölümlülere kadar herkesi etkisi altına alır. Dizedeki 'yakalanan çıldırır' ifadesi, aşkın yalnızca tatlı bir duygu değil; aynı zamanda insanı akıl dışı davranışlara sürükleyen, bireyin özerkliğini elinden alan bir kuvvet olduğunu gösterir.

Sofokles burada aşkı hem çekici hem tehlikeli bir ilke olarak resmeder. Trajik kahramanların çoğu gibi Antigone'de de tutku, kişiyi yasa ve akıl sınırlarını aşmaya iter. Koro, aşkın yalnızca bireysel ruh halini değil, toplumsal düzeni de sarsabileceğini ima eder: Savaşta orduları bile alt edebilen bu güç karşısında ne devlet ne aile ne de kişisel erdem tam olarak güvendedir. Günümüz okuruna, sevginin ve arzunun insan hayatını şekillendirmede ne kadar derin bir rol oynadığını hatırlatır; insanın kendi kararlarında ne ölçüde özgür olduğunu sorgulatır.

Antigone adlı tragedyada koronun, başkahraman Antigone'nin ölüm cezasına götürülüşünün ve sevgisi uğruna aldığı risklerin ardından söylediği meşhur Aşk ilahisi bölümünden alınmıştır. Koro, bu dizelerle yalnızca kralın oğlu Haimon ile Antigone arasındaki bağı değil, insan hayatını yöneten evrensel bir güç olarak aşkı anlatır.