“Aşka karşı, bir boksör gibi el kaldırarak direnen kişi, doğru düşünmüyor demektir.”

Sofokles bu sözde aşkı, karşısında durulacak bir rakip olarak değil, insanın yazgısında ve doğasında bulunan bir güç olarak anlatır. Boksör benzetmesi oldukça çarpıcıdır: Aşkla mücadele eden kişi, onu sanki bir dövüşte yenilebilecek bir hasım gibi görür. Oysa aşk; iradeyi aşan, insanın kendisini savunamayacağı, yumrukla ya da dirençle alt edilemeyecek bir kuvvettir. Bu nedenle 'doğru düşünmemek' ifadesi yalnızca bir yanlış yargıyı değil, insan doğasını ve tanrısal düzeni anlamamayı da ima eder.

Antik Yunan düşüncesinde aşk, çoğu zaman insanın denetimini aşan, onu eyleme sürükleyen bir güç olarak görülür. Sofokles'in çağdaşları da aşkı tanrısal bir zorunluluk gibi değerlendirmiştir. Bu bakış açısıyla söz, insanın kendi duygularına ve yazgısına karşı takındığı savunmacı tutumun boşuna olduğunu söyler. Bugün okura, bazı duygularla savaşmak yerine onları anlamanın daha akıllıca olduğunu hatırlatır.