“Bağışlayın ve susmama katlanın; çünkü bir kadın, kadınlara özgü utancı örtmelidir.”

Bu sözde Sofokles, bir kadın karakterin ağzından, kadınların toplum içinde bazı meseleleri açıkça dile getirmesinin uygun görülmediği bir dünyada sessiz kalmanın gerekliliğini ifade eder. Utanç, yalnızca kişisel bir duygu değil, aynı zamanda toplumsal bir yükümlülük olarak sunulur; kadın, "kadınlara özgü utancı" saklamakla, yani mahrem sayılan konuları dışa vurmamakla yükümlüdür.

Sözün içindeki "συγγυναῖκα" kelimesi, kadınların ortak deneyimine ve dayanışmasına işaret eden bir ifadedir; utanç, tek bir kadının değil, kadın cinsinin ortak paydası gibi düşünülür. Bu, Antik Atina toplumunun kadınlara yüklediği suskunluk ve mahremiyet beklentisini yansıtır. Kadının kamusal alanda konuşması, hele ki kendisiyle ilgili utanç verici sayılan bir konuyu açması, toplumsal normlara aykırı görülürdü.

Bugünden bakıldığında bu söz, kadınların seslerinin bastırıldığı bir dönemin zihniyetini gösteren tarihsel bir belge niteliği taşır. Aynı zamanda trajik bir gerilimi de barındırır: Konuşmak isteyen, anlatmak isteyen bir kadın, toplumsal beklenti nedeniyle susmaya zorlanır. Bu gerilim, Sofokles'in oyunlarındaki güçlü kadın karakterlerin çoğu zaman sessizlikle mücadelesini de hatırlatır.

Sofokles'in kayıp oyunlarından günümüze ulaşan bir fragmandır (Frg. 679 TrGF). Hangi oyuna ait olduğu ve hangi karakter tarafından söylendiği kesin olarak bilinmemektedir; antik derlemelerde alıntılanarak korunmuştur.