“Bir kadının yeminlerini suya yazarım.”

Bu söz, Sofokles'in yaşadığı dönemde yaygın olan ve kadınların sözlerinin, özellikle de yeminlerinin kalıcı ve güvenilir olmadığı yönündeki bir önyargıyı ya da klişeyi yansıtır. Suya yazı yazmak, antik dünyada boşuna harcanan emek ve kalıcı olmayan, silinip giden bir eylem için kullanılan güçlü bir metafordur. Konuşan kişi, kadınların yeminlerine güvenmenin anlamsızlığını, suya yazılan yazının akıp gitmesi kadar beyhude bir çaba olarak gördüğünü ifade eder. Bu tür ifadeler, dönemin toplumsal cinsiyet anlayışını ve tragedyalardaki karakterlerin zaman zaman dile getirdiği keskin, genelleyici yargıları gösterir.

Bu sözü tarihsel bağlamı içinde değerlendirmek gerekir; antik Atina'da kadınların kamusal ve hukuki alandaki konumları son derece sınırlıydı ve bu tür sözler, bir karakterin öfke, hayal kırıklığı veya kişisel deneyiminin dramatik bir dışavurumu olarak okunabilir. Günümüz perspektifinden bakıldığında bu ifade, kadınları küçümseyen bir genelleme olarak sorunlu görünmekle birlikte, antik tragedyadaki karakterlerin dünya görüşünü ve dönemin kültürel kalıplarını anlamak açısından önemli bir veridir.