“Yoksul da olsa bir insan onurlar içinde yaşayabilsin.”

Sofokles bu fragmanda, toplumsal değerin yalnızca zenginlikle ölçülmemesi gerektiğini dile getirir. "Yoksul" ve "onurlar içinde" ifadelerinin aynı cümlede bir araya gelmesi, dönemin Atina toplumunda ikisi arasında kurulan örtük bağa yönelik bir itiraz gibidir. Söz, bir insanın maddi imkânları kısıtlı olsa da toplumda saygınlık kazanabileceğini bir dilek kipiyle ifade eder.

Dilek kipinin kullanılması önemlidir. Bu, durumun kendiliğinden gerçekleşeceği anlamına gelmez; aksine toplumun böyle bir imkânı tanıması gerektiğini ima eder. Antik Yunan'da onur kavramı yalnızca kişisel bir duygu değil, aynı zamanda kamusal bir tanınma meselesiydi. Kişinin değeri toplum tarafından verilen saygınlıkla doğrudan ilişkiliydi.

Bugün söz, zenginliğin erdemle karıştırıldığı toplumsal düzenlerde hâlâ geçerliliğini koruyan bir uyarı taşır: İnsani saygınlık ile maddi varlık arasında doğrudan bir bağ yoktur ve iyi bir toplum, yoksul insanın da onurlu bir hayat sürebildiği toplumdur.

Bu dize, Sofokles'in hangi oyununa ait olduğu belirlenemeyen fragmanlarından biridir. TrGF adlı fragman derlemesinde 835 numarayla kayıtlıdır ve E. H. Plumptre'nin 1865 tarihli Sofokles çevirisinde bu biçimiyle aktarılmıştır.