“Ben ise kendimi iyilik veren Talih'in çocuğu sayarak onursuz kalacak değilim. Çünkü doğuştan o annenin çocuğuyum; beni akraba sayılan aylar, küçük ve büyük olarak ayırdı. Böyle bir soydan geldikten sonra, bir başkası olup çıkmam hiçbir zaman, soyumu öğrenmekten vazgeçecek kadar.”

Bu sözde Oidipus, kendisini şansın veya kaderin değişen yüzüne değil, Talih'in çocuğu olarak görmenin gururunu dile getirir. Talih'in ona verdiği iyiliklerle büyümüştür ve bunu utanç kaynağı olarak görmez; aksine kim olduğunu öğrenme arayışını sürdüreceğini ilan eder. 'Aylar' imgesi, yaşamının dönemlerini ve yaşını ayıran zamanı simgeler; zaman onu büyütmüş, biçimlendirmiştir.

Oidipus, kökenini bilmemenin getirdiği aşağılanmayı kabullenmez. Kim olduğunu öğrenme isteği, onun trajik kahramanlığının özünü oluşturur. Burada kibir kadar cesaret de vardır. Ancak bu gurur, aynı zamanda onun sonunu hazırlayan aşırı özgüvenle de ilişkilendirilir; soyunu öğrenme ısrarı, acı gerçeğe ulaşmasını kaçınılmaz kılar.

Bu satırlar, Sofokles'in 'Kral Oidipus' tragedyasında Oidipus'un konuşmasından alınmıştır. Oidipus, kendi kökenine dair şüphelerin arttığı bir anda, kendisini Talih'in çocuğu olarak tanımlayarak onurunu korur ve soyunu öğrenme konusunda kararlı olduğunu ifade eder. Bu konuşma, oyunun doruk noktasına giden yolda Oidipus'un kimlik arayışını ve gururunu gözler önüne serer.