“Çünkü düşüncesi kötülüklerin anası olan kişi, başka kötülükleri de öğretir.”

Bu dize, kişinin zihninin ve niyetinin, ortaya koyduğu davranışların kaynağı olduğunu anlatır. Sofokles, kötülüğün yalnızca tek bir eylemden ibaret olmadığını, bir düşünce tarzından beslendiğini ve bu düşünce tarzının insanı zamanla başka kötülüklere de yönelttiğini söyler. Düşünce, bir anne gibi davranarak kendisine benzeyen yeni kötülükleri doğurur ve yetiştirir.

Bu yaklaşım, Antik Yunan düşüncesinde duygunun ve aklın davranış üzerindeki belirleyiciliğine ilişkin yaygın anlayışla uyumludur. Kötü bir yürek ya da bozuk bir yargı, sadece bir kararın değil, bir davranış zincirinin sorumlusudur.

Bugün de bu söz, bireysel ve toplumsal düzeyde kötülüğün nasıl yayıldığını açıklamaya yardımcı olur. Bir insanın ya da grubun temel düşünce biçimi çarpıksa, bu çarpıklık zamanla başka yanlış davranışları da besleyerek genişleyen bir soruna dönüşür.

Bu söz, Sofokles'in 'Philoctetes' adlı tragedyasında, genç Neoptolemos'un ağzından çıkar. Oyun, Truva savaşına giden Yunan ordusunun, yılan ısırığıyla yaralanmış ve kokan yarası nedeniyle adada bırakılmış Philoctetes'i yeniden orduya kazandırma çabasını anlatır. Neoptolemos, kendisine verilen hileli planı değerlendirirken böyle bir düşünce yapısının insanı nasıl sürekli biçimde kötü davranışlara sürükleyebileceğini ifade eder. Bu bağlamda söz, genç adamın kendi iç çatışmasını da yansıtır.