“Çünkü insanlar için gümüş kadar kötü bir para yeşermedi. Şehirleri yıkan budur; insanları evlerinden eden budur. İyi zihinleri eğitip utandırır, kötü işlere sapmaya götürür ölümlüleri. İnsanlara her türlü hilekârlığı ve her işte dinsizliği gösterdi. Ama para karşılığında bunları yapanlar, zamanı gelince cezalarını çektiler.”

Sofokles bu dizelerde parayı, insan topluluklarını içten içe çökerten evrensel bir yozlaştırıcı güç olarak tasvir eder. 'Kötü bir para yeşermedi' ifadesindeki doğa imgesi, paranın toplumsal yaşamda kök salan, büyüyen ve yayılan zararlı bir bitki gibi düşünülmesini sağlar. Para; kentleri yıkar, insanları yurtlarından koparır, ahlaki pusulayı bozar. En tehlikeli yanı ise iyi, dürüst insanları dönüştürme gücüdür: 'İyi zihinleri eğitip utandırır' ifadesi, paranın yalnızca zaten kötü olanları değil, erdemli olanları da baştan çıkarabildiğini anlatır.

Dizeler aynı zamanda adaletin gecikse de geleceğine dair bir inancı dile getirir. 'Para karşılığında bunları yapanlar' yani rüşvetle, hileyle, çıkarla toplum düzenini bozanlar, sonunda cezalarını çekerler. Bu, tragedyada sıklıkla işlenen bir temadır: İnsan, çıkar uğruna ilahi ya da toplumsal yasayı çiğnediğinde, düzen bir şekilde yeniden kurulur. Günümüzde de bu tirad, paranın denetlenmediğinde toplumsal bağları nasıl çürüttüğüne dair güçlü bir uyarı olarak okunabilir. Para tek başına kötü değildir; asıl tehlike, onun her şeyin üstünde bir değer haline gelmesidir.