“Elbette yalan söylemek güzel değildir; ama hakikatin korkunç bir yıkım getirdiği kişi için, güzel olmayanı söylemek de affedilebilir.”

Sofokles bu fragmanda ahlaki bir ikilemi dile getirir: Doğruyu söylemek her zaman mı iyidir, yoksa hakikatin yıkıcı sonuçları karşısında yalan söylemek kimi zaman bağışlanabilir mi? İlk cümlede yalanın güzel olmadığı vurgulanır; ancak ikinci cümle, hakikatin taşıyıcısına ölüm ya da felaket getireceği durumlarda, yalanın hoş görülebileceğini kabul eder. Bu, mutlak bir ahlak anlayışından çok, koşullara duyarlı bir etik yaklaşımdır.

Antik Yunan trajedilerinde karakterler sık sık bu tür çatışmalarla karşı karşıya kalır. Bir yanda dürüstlük, diğer yanda hayatta kalma ya da sevdiklerini koruma zorunluluğu vardır. Sofokles, ideal olan ile katlanılabilir olan arasındaki gerilimi ortaya koyarak insan zaaflarını ve zorunluluklarını anlamaya çalışır.

Bu söz, günümüzde de geçerliliğini koruyan bir etik sorunu özetler: Gerçeği söylemek ile zarar vermek arasında kalan insanın seçimi, her zaman kolayca yargılanamaz. Sofokles, insanın içinde bulunduğu çaresizliği hesaba katmanın adil bir değerlendirme için gerekli olduğunu ima eder.

Sofokles'in kayıp oyunlarından günümüze ulaşmış bir fragman. TrGF 352 numarasıyla kayıtlıdır. Hangi oyunda, hangi karakter tarafından ve hangi olay bağlamında söylendiği bilinmemektedir.