“Evladım, babanın talihinden daha mutlu ol; diğer her şeyde ona benzersen kötü biri olmazsın.”

Söz, bir babanın oğlundan hem kendi değerlerini sürdürmesini hem de kendi yaşadığı felaketlerden daha iyi bir kader bulmasını dilediği bir veda ânını özetler. İlk bölüm, oğulun babasından daha şanslı olmasını ister; ikinci bölüm ise şans dışında kalan her şeyde, yani karakter ve tutumda babasına benzemesini salık verir. Bu, aslında iyi bir insan olmanın talihle değil, ahlaki duruşla ilgili olduğunu anlatır. Talih değişkendir, insanın elinde değildir; ama babaya benzemek, yani ölçülü, onurlu ve cesur olmak, seçilebilecek bir şeydir.

Antik tragedyanın dünyasında kader ve karakter iç içe geçer. Burada talihin olumsuz yönü babaya düşmüşken, oğuldan beklenen şey aynı soylu değerleri taşıması, fakat daha az acı çekmesidir. Dolayısıyla söz, yalnızca bir babanın dileği değil; bir kuşağın kendinden sonrakine bırakmak istediği insan tasavvurunu da yansıtır. Bugün de bir büyüğün, çocuğundan kendi hatalarından ders almasını ama iyi yönlerini taşımasını istemesi olarak okunabilir.