“Evladım, mızrakla üstün gelmeyi iste; fakat her zaman tanrıyla birlikte üstün gelmeyi iste.”

Bu söz, insanın kendi gücünü kullanması ile ilahi desteği ya da daha yüksek bir ahlaki düzeni gözetmesi arasındaki dengeyi anlatır. Savaşta mızrakla başarı kazanmak, bireysel cesaret, beceri ve kararlılık ister. Ancak bu çaba tek başına yeterli değildir; insan, başarıya ulaşırken tanrısal yardımı, yani bir tür meşruiyeti ve yüksek güçle uyumu da aramalıdır. Aksi halde güç, kibire ve sonunda yıkıma dönüşebilir.

Antik Yunan düşüncesinde insan başarısı, tanrıların onayı ve desteği olmadan kalıcı olamaz. İnsanın sınırlı olduğunu bilmesi, gücünü kullanırken bile alçakgönüllü kalması önemli bir erdemdir. Bu söz, bir babadan oğula aktarılan pratik bir yaşam dersi olarak okunabilir: Kendi gücünü küçümseme, ama o gücün kaynağını yalnızca kendinde ya da silahında görme. Bugün de çaba ve yetenek önemlidir; fakat kişinin kendi sınırlarını bilmesi, başarıyı etik değerlerle ve daha geniş bir sorumluluk duygusuyla birleştirmesi, bu sözün çağdaş dünyaya taşınan anlamıdır.