“Ey çocuk, sus; sessizliğin pek çok güzelliği vardır.”

Bu söz, sessizliğin ve ölçülü konuşmanın değerini vurgular. Sofokles, konuşmanın her zaman erdem olmadığını, bazen en doğru ve güzel davranışın susmak olduğunu söyler. Sessizlik; düşünmeye, anlamaya ve gereksiz çatışmalardan kaçınmaya alan açar. Özellikle öfke, acı veya belirsizlik anlarında konuşmak, durumu daha da kötüleştirebilir.

Antik Yunan düşüncesinde söz söyleme sanatı çok değerliydi, ancak bilgelik geleneği aynı zamanda ölçülü konuşmayı da yüceltirdi. Sofokles'in bu dizesi, bu geleneğin bir parçasıdır: Doğru zamanda susmak, en az doğru sözü söylemek kadar önemli bir erdemdir. Sessizlik, bir zayıflık değil; olgunluk ve kendine hâkimiyet göstergesidir.

Günümüzde de bu öğüt geçerlidir. İnsan ilişkilerinde ve toplumsal tartışmalarda her düşüncenin hemen dile getirilmesi, yanlış anlamalara ve kırgınlıklara yol açabilir. Bazen en yapıcı katkı, susup dinlemek ve konuşmadan önce düşünmektir.