“Gün nasıl batıp yeniden doğuruyorsa, insana ait her şey de öyle alçalıp yükselir.”

Sofokles bu satırlarda insan yaşamının doğal ritmini, günün döngüsüne benzetir. Güneşin batması ve yeniden doğması gibi, insana dair her şey — şan, güç, mutluluk, keder — sürekli bir iniş çıkış hâlindedir. Bu döngüsel anlayış, Antik Yunan düşüncesine ve özellikle trajediye derinden işlemiştir: Hiçbir başarı kalıcı değildir, hiçbir felaket sonsuz değildir. İnsan varoluşunun temeli, sürekli değişimdir.

Bu söz, karamsarlıktan çok bir bilgelik öğretisidir. Hayatın zorluklarını yaşayan kişi, bunların da tıpkı gece gibi geçeceğini bilmelidir; aynı şekilde mutluluğun zirvesindeyken de düşüşün mümkün olduğunu unutmamalıdır. Trajedide bu döngü fikri, kahramanın yükselişini ve ardından gelen kaçınılmaz çöküşünü anlatan yapıyı besler. Bugün de hâlâ geçerli bir yaşam perspektifi sunar: Değişim, insanın kaderidir ve bu farkındalık, hem tevazu hem de dayanıklılık kazandırır.