“İnsanlar gördükten sonra çok şeyi anlayabilir; ama görmeden önce hiç kimse gelecekte ne yapacağını bilemez.”

Sofokles bu sözüyle, insan bilgisinin sınırlarını ve deneyimin önemini vurgular. İnsan ancak olayları yaşadıktan, gördükten sonra onların anlamını kavrayabilir; olaylar meydana gelmeden önce ise geleceği kesin olarak bilmek mümkün değildir. Bu düşünce, Antik Yunan düşüncesindeki 'geç öğrenilen bilgelik' anlayışını yansıtır: İnsan, başına gelenlerden ders çıkarır, acılar ve deneyimler onu olgunlaştırır, ama hiç kimse yaşanmamış bir geleceği önceden bütünüyle göremez.

Söz aynı zamanda alçakgönüllü bir bilgelik çağrısı olarak okunabilir. İnsanlar her şeyi öngörebileceklerini sanarak aşırı özgüvene kapılabilir; oysa Sofokles, insanın kavrayışının ancak olaylar gerçekleştikten sonra netleştiğini söyler. Bu, kader ve özgür irade arasındaki gerilimi de ima eder: İnsan seçimler yapar, ama sonuçları tam olarak kestiremez. Bugün de bu ifade, geleceğe dair kesin yargılardan kaçınmak ve deneyimin öğretici gücüne güvenmek gerektiğini hatırlatır.

Bu dizeler Sofokles'in 'Aias' tragedyasının kapanış bölümünde, 1418–1420. satırlarında yer alır. Oyunun sonunda, Aias'ın ölümünün ardından yaşananlar ve alınan dersler anlatılır. Bu kapanış ifadesi, olayların başlangıcında kimsenin sonucu tam olarak öngöremeyeceğini, yaşananlardan sonra ise insanların olup biteni daha iyi anladığını belirterek tragedyayı sonuçlandırır. Sofokles, oyun boyunca işlenen kader, bilgi ve insan iradesi temalarını bu cümlelerle özetler.