“Güven ölüyor, güvensizlik yeşeriyor.”

Sofokles bu kısa dizede güven ile güvensizlik arasındaki ilişkiyi canlı bir doğa imgesiyle anlatır. Güven, zamanla solan ve ölen bir bitki gibi zayıflar; güvensizlik ise o boşlukta yeşerir ve büyür. İki süreç birbirine bağlıdır: Bir toplumda ya da ilişkide güven azaldıkça, onun yerini kuşku ve inançsızlık alır.

Bu düşünce, Antik Yunan tragedyasının insan ilişkilerindeki kırılganlığı ve toplumsal bağların ne kadar kolay çözülebildiğini işleyen genel bakışıyla uyumludur. Sofokles için güven ve inanç, sürekli korunması gereken değerlerdir; bir kez sarsıldığında, güvensizlik kendiliğinden gelişir.

Günümüzde de dize, bireysel ilişkilerden kurumlara duyulan güvene kadar geniş bir çerçevede okunabilir. Güvenin kaybedilmesi çoğu zaman hızlıdır; ancak yeniden inşa edilmesi uzun ve zor bir süreçtir. Sofokles bu sözle, güveni canlı tutmanın önemini dolaylı olarak vurgular.