“Hata yapmak bütün insanlarda ortaktır. Ama insan bir kez hata ettikten sonra, düştüğü kötülüğü iyileştiren ve olduğu yerde dikilip kalmayan kişi artık akılsız ya da talihsiz değildir.”

Bu söz, insan doğasının hata yapmaya açık olduğunu kabul etmekle başlar. Herkes için kaçınılmaz olan yanılgı, Sofokles'in gözünde insanı küçük düşüren nihai bir kusur değildir; asıl mesele, hatadan sonra ne yapıldığıdır. Düştüğü kötülüğü onarabilen, yanlışında ısrar etmeyen kişi ne aptaldır ne de lanetli. Böylece söz, hatanın kendisinden çok, hata sonrasındaki katılık ve inatçılığın gerçek sorun olduğunu vurgular.

Bu düşünce, Antik Yunan düşüncesindeki 'öğrenme' ve 'kendini bilme' idealleriyle yakından ilişkilidir. Trajik kahramanın düşüşü çoğu zaman bir kusurdan değil, o kusuru tanımamaktan ve hatasını kabul edip düzeltmekten kaçınmaktan kaynaklanır. Sofokles'e göre erdem, kusursuzluk değil; hatasını fark edip yön değiştirebilme yetisidir. Günümüzde de bu söz, küçük veya büyük yanlışlar karşısında savunmacı bir gururla direnmek yerine muhakeme ve esneklik göstermenin hem kişisel olgunluk hem de toplumsal sağduyu için taşıdığı değeri hatırlatır.

Antigone'de kör kâhin Teiresias, kral Kreon'a şehri bekleyen felaketi haber verdiği sahnede bu uyarıyı yapar. Teiresias, Kreon'un Antigone'yi diri diri mezara kapatma kararını ve ölü Polyneikes'in gömülmesini yasaklamasını bir hata olarak gösterir. Kreon'u bu hatadan dönmeye ve öfkesinde ısrar etmemeye çağıran kâhinin sözleri, oyunun ana temalarından biri olan esneklik ile inatçılık arasındaki çatışmayı yansıtır.