“İnsan kendi doğasını bırakıp kendisine yakışmayan şeyler yaptığında her şey tatsızlaşır.”

Bu söz, insanın kendi karakterine ve doğasına aykırı davranmasının yarattığı uyumsuzluğu dile getirir. 'Kendi doğasını bırakmak' ifadesi, kişinin gerçek eğilimlerini, yeteneklerini ya da ahlaki pusulasını bir yana koyması anlamına gelir. Bunun sonucunda yapılan işler 'hoş olmayan', 'uygunsuz' ve 'zoraki' bir nitelik kazanır. Söz, içsel bir bütünlükten uzaklaşmanın hem kişiye hem de yapılan işe zarar verdiğini anlatır.

Bu kavrayış, Antik Yunan düşüncesindeki 'kendine uygun davranma' idealini yansıtır. İnsanın doğasına uygun eylemesi, erdemli ve dengeli bir yaşamın koşulu olarak görülür. Sofokles, bir karakter çatışması içindeki kişiyi konuşturarak, zorlamanın ve yapaylığın insanı nasıl içsel bir hoşnutsuzluğa sürüklediğini seyirciye gösterir.

Bugün için bu söz, özgünlük ve kendini tanıma konularında hâlâ güncel bir uyarıdır. İnsanın kendi değerlerinden ve mizacından uzaklaşarak salt zorunluluk ya da dış beklentilerle hareket etmesi, üretkenliği ve iç huzuru zedeler. Sofokles'in dile getirdiği bu sezgi, kişisel bütünlüğün önemini vurgular.

Philoctetes tragedyasında, Neoptolemos, komutanların emriyle Philoktetes'i kandırmaya zorlandığı bir noktada bu sözleri söyler. Genç ve dürüst bir karaktere sahip olan Neoptolemos, hile yapmak ile doğruluk arasında kalır. Bu dizeler, onun kendi doğasına aykırı davranmaya başlamasından duyduğu rahatsızlığın dışavurumudur. Karakteri ile görevi arasındaki bu gerilim, tragedyadaki ahlaki çatışmanın merkezinde yer alır.