“Korkan kişiye her şey ses çıkarır.”

Bu söz, korkunun insan algısını nasıl çarpıttığını veciz bir biçimde ortaya koyar. Korku içindeki kişi, dış dünyadaki nötr uyaranları bile tehdit olarak yorumlamaya başlar; en sıradan bir tıkırtı, bir yaprak hışırtısı ya da eski bir evin çatırtısı, korkan zihinde devasa bir tehlikenin habercisine dönüşür. Burada "ses çıkarmak" ifadesi, nesnelerin gerçekte ses çıkardığı için değil, korkan kişinin onlara anlam yüklemesi nedeniyle kullanılmaktadır.

Sofokles'in tragedyalarında korku, karakterlerin yargısını bulandıran ve onları yanlış kararlara sürükleyen temel duygulardan biridir. Bu fragman, o büyük anlatı yapısının küçük ama güçlü bir özeti gibidir: Duygular, özellikle de korku, insanın gerçeklikle arasına bir perde çeker. Kişi artık dünyayı olduğu gibi değil, kendi korkusunun ona çizdiği biçimde görür ve duyar.

Günümüz psikolojisi de bu gözlemi destekler: Kaygı ve korku, dikkati tehdit kaynaklarına yöneltir ve belirsiz uyaranların tehlikeli olarak yorumlanmasına yol açar. Söz, korkuya kapıldığımızda algılarımızın bize ihanet edebileceğini, bu yüzden duygusal tepkilerimizden önce sakin bir değerlendirme yapmanın önemini hatırlatır.