“Öfke soluduğunu görüyorum; ama haklılıkla birlikteyse, bunda kaygılanacak bir şey görmüyorum.”

Bu söz, öfkenin tek başına kötü ya da tehlikeli olmadığını, asıl belirleyici olanın öfkenin haklı bir zemine dayanıp dayanmadığını anlatır. Konuşan kişi, karşısındakinin öfkeli olduğunu açıkça görür; ancak bu öfke adalet duygusuyla birleştiğinde onu bir tehdit olarak algılamaz. Burada duygular, eylemlerin meşruiyetine göre değerlendirilir. Öfke, haksızlık karşısında doğal bir tepkiyse, korkulacak değil saygı duyulacak bir şeydir.

Sofokles'in tragedyasında bu tür karşılaşmalar, karakterlerin ahlaki konumlarını ortaya koyar. Öfkenin kendisi değil, onun haklılıkla ilişkisi önemlidir. Adaletsiz bir öfke yıkıcıdır; oysa doğru bir nedene dayanan öfke, haksızlığa karşı direnmenin bir parçasıdır. Söz, dışarıdan bakıldığında korkutucu görünen bir duygunun, aslında ahlaki bağlamına göre bambaşka anlamlar kazanabileceğini gösterir.

Günümüzde de bu düşünce, özellikle toplumsal hareketler ve kişisel ilişkiler açısından değerlendirilebilir. İnsanlar haksızlığa uğradıklarında duydukları öfke, bir savunma ve talep biçimine dönüşebilir. Önemli olan, bu duygunun adalet duygusuyla desteklenip desteklenmediğidir. Sofokles, duyguları yalnızca görünümlerine göre yargılamak yerine, ardındaki nedenlere bakmanın daha doğru olduğunu hatırlatır.