“Öğretilebilir olanı öğreniyorum, bulunabilir olanı arıyorum, dileyebileceğim şeyi tanrılardan diledim.”

Sofokles bu fragmanda insanın bilgiye ve iyi yaşama yönelme biçimlerini üçlü bir ayrımla ortaya koyar. Birinci kısım, başkalarından öğrenilebilecek bilgileri almayı ifade eder; ikinci kısım, insanın kendi çabasıyla ulaşabileceği şeyleri aramayı belirtir; üçüncü kısım ise insanın gücünü aşan, ancak dua yoluyla istenebilecek şeyleri tanrılara bırakmayı gösterir.

Bu üçlü yapı, Antik Yunan düşüncesinde insanın sınırlılığına dair derin bir farkındalığı yansıtır. İnsan, çaba ve öğrenmeyle çok şey başarabilir; ama her şey onun denetiminde değildir. Sağlık, kader, talih gibi konularda insan ancak umut edebilir ve dileyebilir. Bu ayrım, Sophokles'in trajedilerindeki temel gerilimlerden biridir: İnsan eylemi ile tanrısal irade arasındaki sınır.

Söz aynı zamanda alçakgönüllü bir bilgelik anlayışı önerir. Öğrenilebilecek olanı bilmek, araştırılabilecek olanın peşine düşmek ve gerisini tanrılara bırakmak, dengeli bir yaşamın formülü gibi okunabilir. Modern okura, kontrol edebildiklerini çabayla, edemediklerini kabullenmeyle karşılama bilgeliğini hatırlatır.

Bu dize, Sofokles'in hangi oyununa ait olduğu kesin olarak bilinmeyen fragmanlarından olup TrGF derlemesinde 843 numarayla kayıtlıdır. E. H. Plumptre'nin 1865 tarihli Sofokles çevirisinden aktarılmıştır.