“Ölümlüler uzun bir ömür sürseler de kazançtan yine de sıkı sıkı tutunurlar; ölümlüler için paradan sonra her şey ikinci sıradadır.”

Bu fragman, Sofokles'in insan doğasına dair karamsar ama gerçekçi bir gözlemini dile getirir. Şair, insanlar ne kadar uzun yaşarsa yaşasın, kazanma ve servet edinme arzusunun hiç azalmadığını, aksine paraya sıkı sıkıya yapıştıklarını söyler. İkinci dizede ise bu düşünceyi daha da keskinleştirir: Ölümlüler için para, her şeyin önüne geçmiştir; diğer tüm değerler ikinci plandadır.

Bu ifade, Antik Yunan düşüncesinde sıkça karşılaşılan bir temaya dokunur: zenginliğin insan üzerindeki egemenliği ve ahlaki önceliklerin altüst oluşu. Sofokles, parayı en yüksek değer olarak gören bir zihniyetin eleştirisini yaparken, aynı zamanda insanın bitmek bilmeyen tatminsizliğini de gözler önüne serer. Uzun ömür bile bu açlığı dindirmeye yetmez.

Bugünün okuruna bu söz, maddi kazancın hayatın merkezine yerleştiği bir varoluşun ne kadar evrensel ve kadim bir mesele olduğunu hatırlatır. Paranın araç olmaktan çıkıp amaç hâline geldiği yerde insani değerlerin gölgede kaldığını, Sofokles'in çağından bu yana pek az şeyin değiştiğini düşündürür.