“Sağduyu, mutluluğun en önde gelen koşuludur; tanrılara karşı hiçbir saygısızlık edilmemeli. Kibirlilerin büyük sözleri büyük darbelerle cezalandırılarak, yaşlılıkta sağduyuyu öğretti.”

Bu kapanış dizeleri, Antigone'de ortaya konan trajik çatışmanın özünü özetler: Mutluluk, akıl ve sağduyu ile tanrılara duyulan saygı arasında sıkı bir bağ vardır. Sofokles'e göre insan, kendi gücüne ve sözlerine aşırı güvenerek tanrısal düzeni hiçe saydığında, ağır bir bedel öder. 'Büyük sözler' ile kastedilen kibir ve kendini beğenmişliktir; bunlar, insanın ölümlü sınırlarını unutmasına yol açar. Kibirli kişi, ancak büyük acılar ve darbelerle, geç de olsa sağduyuyu öğrenir.

Dizelerdeki 'yaşlılıkta öğretmek' ifadesi, acı deneyim yoluyla gelen geç derslere ve trajik farkındalığın gecikmiş doğasına işaret eder. Sofokles burada bireysel bilgelikten çok, toplumsal ve dinsel bir dersin altını çizer: İnsanın mutluluğu, sınırlarını bilmek ve üstün sayılan kozmik/dini düzene saygı duymakla mümkündür. Günümüz okuruna da güç, gurur ve aşırı özgüven karşısında alçakgönüllülüğün ve sağduyunun kalıcı mutluluğun temeli olduğunu hatırlatır.

Antigone'nin son satırlarıdır. Koro, Kreon'un karısı ve oğlunun ölümünün ardından yaşanan yıkımı değerlendirir ve oyunun ana mesajını bu kapanış dizeleriyle dile getirir. Sofokles, tragedyayı tipik biçimde ahlaki bir dersle kapatarak seyirciyi, aklın ve tanrısal düzene saygının erdemi üzerine düşünmeye davet eder.