“Yaşlanan adam yeniden çocuk olur.”

Sofokles bu kısa ve yoğun sözde insan hayatının döngüselliğini dile getirir. Yaşlılık döneminde insanın bedensel ve zihinsel olarak çocukluk dönemine benzer bir duruma döndüğü fikri, birçok kültürde olduğu gibi Antik Yunan düşüncesinde de yaygındır. Yaşlı kişi yeniden bakıma muhtaç olabilir, gücünü yitirebilir ya da ikinci bir masumiyet ve kırılganlık evresine girebilir.

Bu söz, insan ömrünün başlangıç ve sonunu birbirine yaklaştıran bir gözlemdir. Çocuk ile yaşlı arasındaki benzerlik, yalnızca bedensel güçsüzlükte değil, bazı durumlarda zihinsel berraklığın azalmasında da kendini gösterir. Sofokles bu kısa ifadeyle insanın doğumdan ölüme uzanan yolunda adeta bir çember çizdiğini ima eder. Bu da onun tragedyalarında sıkça işlenen insan kaderi ve hayatın değişkenliği konularıyla uyumludur.

Söz aynı zamanda yaşlılığa dair bir tür hüzün barındırır; insan güçlü ve yetkin bir dönemin ardından yeniden bağımlı bir hâle döner. Bu yönüyle yaşlanmayı yalnızca olumsuz bir gerileme olarak değil, hayatın doğal bir ritmi olarak gösteren bir bakış açısı sunar.

Sofokles'in günümüze tam metni ulaşmayan bir oyunundan alınan bu fragman, TrGF derlemesinde 487 numara altında üçüncü dize olarak kaydedilmiştir. Sözün hangi oyun ve karaktere ait olduğu bilinmemektedir.