Ünlü söz
“Yaşlılık ve zamanın aşındırması her şeyi öğretir.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
Antik Yunanca aslı
γῆρας διδάσκει πάντα καὶ χρόνου τριβή.
Ne anlatıyor?
Bu söz, yaşlılık ve zaman içinde kazanılan deneyimin en büyük öğretmen olduğunu ifade eder. 'Zamanın aşındırması' anlamındaki 'chronou tribē' ifadesi, yalnızca fiziksel yıpranmayı değil, aynı zamanda uzun süre içinde tekrar tekrar yaşananların insanda bıraktığı bilgi birikimini ve olgunlaşmayı da ima eder. Yaşlılık böylece salt bir kayıp değil, aynı zamanda bir bilgelik kaynağıdır.
Sofokles'in düşünce dünyasında insan, hayatın derslerini ancak zamanla, olayları yaşadıkça ve sonuçlarını gördükçe öğrenir. Bu, gençliğin aceleciliğine karşı yaşlılığın sabrını ve geniş bakış açısını yüceltir.
Bugün okura, yaşlanmayı yalnızca yıpranma olarak görmek yerine, deneyim ve kavrayışın derinleşmesi olarak da değerlendirmeyi önerir.
Hangi bağlamda söylendi?
Sofokles'in korunan oyunları dışında kalan, fragman hâlinde aktarılmış bir dizedir (Frg. 664 TrGF). Hangi esere ait olduğu bilinmemektedir.
Kaynak
- Eser: From known plays
- Künye: Frg. 664 TrGF (tr. E. H. Plumptre, 1865) Old age and the wear of time teach many things. (Cassell's, 1907)
- Kaynak bağlantısı: https://en.wikiquote.org/wiki/Sophocles
- Özgün metin lisansı: CC BY-SA 4.0 — Wikiquote
Türkçe çeviri ve yorum 2W’nin özgün çalışmasıdır; yapay zekâ desteğiyle hazırlanmıştır. Hata görürseniz bize bildirin.
Konular
İlgili sözler
“İnsanlar gördükten sonra çok şeyi anlayabilir; ama görmeden önce hiç kimse gelecekte ne yapacağını bilemez.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Her şey zamanında güzeldir.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Tanrılar iyi görür, ama geç görür; kişi tanrısal olandan vazgeçip deliliğe döndüğünde.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Ama hiçbir yalan zamanın yaşlılığına kadar sürünerek ilerlemez.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Her şeyi araştırma; pek çok şeyin gizli kalması da güzeldir.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Susamış birine her türlü bilgece sözü sunsan da, ona içecek vermekten daha fazla zevk veremezsin.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)