“Bedenlerimiz, içinde öldürülmüş hayvanların gömülü olduğu canlı mezarlarken, yeryüzünde barışın ve refahın hüküm süreceğini nasıl umut edebiliriz?”

Tolstoy bu sözünde, insanın hayvanlara uyguladığı şiddet ile toplumsal barış arasında doğrudan bir bağ kurar. Ona göre beden, yalnızca biyolojik bir varlık değil, aynı zamanda ahlaki tercihlerin görünür hale geldiği bir alandır. Et yemeyi 'canlı mezar' imgesiyle anlatması, öldürülen hayvanların insan bedeninde taşındığını ve bu durumun bir tür sürekli şiddet hali yarattığını ima eder.

Tolstoy'un düşüncesinde barış, yalnızca savaşların sona ermesiyle değil, insanın gündelik yaşamındaki şiddeti fark etmesiyle mümkündür. Hayvanları öldürerek beslenmek, ona göre insanın merhamet duygusunu köreltir ve daha büyük şiddet biçimlerine zemin hazırlar. Bu nedenle soru, okuru kişisel beslenme alışkanlıklarını ahlaki bir mesele olarak yeniden düşünmeye çağırır.

Söz, Tolstoy'un geç döneminde benimsediği vejetaryenlik ve şiddetsizlik anlayışının özlü bir ifadesidir. Bugün de hayvan hakları, ekolojik adalet ve savaş karşıtlığı tartışmalarında sıkça hatırlatılmasının nedeni, şiddetin farklı biçimleri arasındaki bağlantıyı çarpıcı bir dille ortaya koymasıdır.