“Duygular — en çeşitli, çok güçlü ve çok zayıf, çok önemli ve çok önemsiz, çok kötü ve çok iyi — eğer okura, izleyiciye, dinleyiciye bulaşıyorlarsa, sanatın konusunu oluştururlar.”

Tolstoy burada sanatı, yapıtın biçimsel güzelliği ya da teknik ustalığı üzerinden değil, doğrudan doğruya duygu aktarımı üzerinden tanımlar. Ona göre bir eserin sanat sayılabilmesi için yaratıcısının hissettiği bir duyguyu alıcıya geçirebilmesi gerekir; bu duygunun ahlaken iyi ya da kötü, yoğun ya da silik olması önemli değildir. Belirleyici olan şey, duygunun 'bulaşıcılığı'dır.

Bu bakış, sanatı yalnızca güzel olanla ya da yüce konularla sınırlayan klasik anlayışlardan ayrılır. Tolstoy'un estetik kuramında sanat, insanlar arasında duygusal bir köprü kurma aracıdır. Bir okur, izleyici ya da dinleyici eserle karşılaştığında kendini yaratıcının hissettiği duygunun içinde buluyorsa, ortada gerçek bir sanat deneyimi var demektir. Bu yüzden duygunun niteliğinden çok, onun aktarılma gücü ön plandadır.

Bugünün okuru için bu söz, sanatta samimiyetin ve duygusal etkinin, gösterişli biçimden daha temel bir ölçüt olabileceğini hatırlatır. Tolstoy'un yaklaşımı, popüler kültür ürünlerinden büyük klasiklere kadar her türden yapıtı değerlendirirken şu soruyu sormaya çağırır: Bu eser bana gerçekten bir şey hissettirdi mi, yoksa yalnızca biçimsel bir beğeni mi uyandırdı?

Tolstoy'un 1897'de yayımlanan 'Sanat Nedir?' adlı kuramsal eserinden alınmıştır. Yazar bu kitapta, kendi dönemindeki sanat anlayışlarını eleştirir ve sanatın toplumsal işlevini duygu aktarımı temelinde yeniden tanımlar. Eser, Tolstoy'un geç döneminde yaşadığı ahlaki ve dinsel dönüşümün estetik alanındaki yansıması olarak görülür.