“Çocuklar sertlikle yıldırılamaz; onlar yalnızca yalana katlanamazlar.”

Tolstoy, çocuklarla ilişkide asıl yıkıcı olanın otoriter sertlik değil, çocuğa söylenen yalan olduğunu söyler. Çocuklar dünyayı sezgisel olarak kavrar; yetişkinlerle aralarındaki güvenin temeli, onlara doğruyu söylemektir. Sert bir tutum çocukta korku yaratsa da, yalan çok daha derin bir güven kaybına yol açar çünkü çocuk, yetişkinin kendisine gerçekliği olduğu gibi göstermediğini fark eder.

Tolstoy bu sözünde, eğitimin ve ahlaki gelişimin temelinde samimiyetin yattığını vurgular. Çocuklara doğruyu söylemek, onları yalnızca bilgilendirmek değil, aynı zamanda birer birey olarak ciddiye almak anlamına gelir. Bu düşünce, onun eğitim çalışmalarında ve köy okullarındaki deneyimlerinde de kendini gösterir.

Söz, günümüzde de yetişkinlerin çocuklarla kurduğu ilişkide dürüstlüğün vazgeçilmezliğini hatırlatır. Çocuğa duyulan saygının, ondan bir şey saklamamakla ya da ona gerçeği kendi düzeyine uygun biçimde anlatmakla ölçüldüğünü ortaya koyar.