“Bütün insanlar kısmen kendi düşüncelerine göre, kısmen de başkalarının düşüncelerine göre yaşar ve davranır. İnsanların ne ölçüde kendi düşüncelerine, ne ölçüde başkalarının düşüncelerine göre yaşadıkları, insanlar arasındaki başlıca farklardan birini oluşturur.”

Tolstoy bu sözünde insanlar arasındaki temel ayrımlardan birinin, bağımsız düşünme ile başkalarının etkisine açık olma arasındaki oranda yattığını söyler. Her insan bir yandan kendi aklı, gözlemleri ve vicdanıyla karar verirken, bir yandan da ailesinden, toplumundan, dinî ya da siyasi otoritelerden devraldığı düşüncelerle hareket eder. Kimse bütünüyle özgün ya da bütünüyle taklitçi değildir; fark, bu iki kaynağın kişinin hayatındaki ağırlığından doğar.

Tolstoy'a göre kişisel olgunluk, kendi düşüncesine göre yaşama kapasitesinin artmasıyla yakından ilgilidir. Başkalarının düşüncelerine göre yaşamak kolay ve konforlu olabilir; çünkü sorumluluğu azaltır ve kişiyi toplumla uyum içinde tutar. Ancak bu durum insanın kendi aklını kullanmaktan vazgeçmesi anlamına gelebilir. Tolstoy'un eserlerinde ve denemelerinde sıkça eleştirdiği şey, insanların sorgulamadan kabul ettiği toplumsal alışkanlıklar ve otoriteye teslimiyettir.

Söz, bireyin düşünsel bağımsızlığını bir erdem olarak öne çıkarırken, aynı zamanda insanı kibirli bir yalnızlığa da mahkûm etmez. Herkesin başkalarından etkilendiğini kabul eder; asıl mesele bu etkinin farkında olmak ve kendi aklını ne kadar işlettiğini dürüstçe değerlendirmektir. Böylece söz, düşünce hayatında hem alçakgönüllülüğü hem de bağımsızlığı birlikte salık veren dengeli bir bakış sunar.