“Deliler hedeflerine her zaman sağlıklı insanlardan daha iyi ulaşırlar. Bunun nedeni, onlar için hiçbir ahlaki engelin, ne utancın, ne adaletin, ne de korkunun var olmamasıdır.”

Tolstoy, burada bir önceki günlük kaydıyla bağlantılı bir düşünceyi sürdürür: Ahlaki sınırları tanımayan insanlar amaçlarına daha kolay ve daha hızlı ulaşabilirler. 'Deli' kavramı, yine klinik bir durumu değil; utanç, adalet duygusu ve korku gibi insanı frenleyen değerlerden yoksunluğu anlatır. Bu değerler, sıradan insanı başkalarına zarar vermekten alıkoyar. Oysa bu frenlerden yoksun biri, önüne çıkan her engeli aşabilir.

Bu düşünce, Tolstoy'un ahlak felsefesinin önemli bir yönünü gösterir: Ahlak, insanı zayıflatmaz; onu insan kılar. Görünüşte 'başarılı' olan vicdansız kişiler, aslında insani bir eksiklik içindedir. Tolstoy, toplumun bu tür insanları övmesini ve onlara güç vermesini eleştirir. Ona göre gerçek büyüklük, amaca her ne pahasına olursa olsun ulaşmakta değil; doğru yoldan sapmamakta aranmalıdır.

Günümüzde de bu söz, hırs ve başarı kültürünün ahlaki bedelleri üzerine düşünmeye çağırır. Başarıya giden yolda sınır tanımayanların yükseldiği bir düzende, Tolstoy'un uyarısı hâlâ geçerlidir.