“Euryalus ölümle devriliyor; güzel uzuvlarından kan süzülüyor, boynu omuzlarının üzerine eğilip kalıyor. Tıpkı sabanla biçilmiş kızıl bir çiçeğin ölürken solup gittiği gibi; ya da haşhaşların, yağmurun ağırlığıyla yorgun boyunlarına başlarını eğdikleri gibi.”

Bu pasaj, genç savaşçı Euryalus'un ölüm anını, doğa imgeleriyle betimleyen son derece etkileyici bir ağıttır. Virgil, ölümü doğrudan dehşetle değil, zarif ama son derece kırılgan bir güzellikle anlatır. Euryalus'un düşüşü, sabanla kesilen bir çiçeğe benzetilir; bu imge, kör bir gücün masum bir canlıyı biçmesini, genç ölümün beklenmedik ve acımasız aniliğini hatırlatır. Haşhaşın yağmur altında başını eğmesi ise bir yandan doğal bir yas hali, diğer yandan bedenin yaşamdan sessizce vazgeçişi gibi okunabilir.

Virgil burada Homeros'un İlyada'daki benzer ölüm betimlemesini yakın köklerle yeniden işler. Her iki şair de savaşta ölen genç savaşçının bedenini bir çiçeğe benzeterek ölümü estetize etmez, aksine kaybın trajik güzelliğini ortaya koyar. Bu tür betimlemeler, epik şiirin yüce üslubu içinde bireysel acıya yer açma geleneğinin en iyi örneklerindendir. Bugünün okuru için bu pasaj, şiddet karşısında bile insan hayatının narinliğini ve ölümün yalın sessizliğini güçlü bir lirizmle hissettirir.

Bu pasaj, Virgil'in Aeneas destanının dokuzuncu kitabında, genç savaşçı Euryalus'un öldürüldüğü sahneyi betimler (433–437. dizeler). Pasaj, Homeros'un İlyada destanının sekizinci kitabındaki bir ölüm sahnesini (306–308. dizeler) hatırlatır.