“Ey üç, dört kez kutlu olanlar!”

Bu haykırış, felaketten kurtulmuş ya da bir an önce ölmüş olanların, yaşanan acıları görmek zorunda kalanlardan daha şanslı olduğu fikrini dile getirir. 'Üç kez, dört kez' ifadesi, antik dünyada yaygın olan bir yoğunlaştırma biçimidir; sayıyı artırmak, kutsanmışlığın derecesini vurgular. Söz, hayatta kalanların tanık olduğu ızdırabın, ölümün kendisinden daha ağır olabileceği gibi trajik bir düşünceyi barındırır.

Virgil'in Aeneas'ı, tanrıların gazabı ve denizin öfkesi karşısında çaresiz kalan bir önderdir. Bu söz, onun yalnızca kişisel bir yakınması değil; savaşın, kaybın ve sürgünün ortasında insanın kader karşısındaki aczini dile getiren evrensel bir feryattır. Ölümü yüceltmekten çok, yaşanan felaketin boyutunu okurun gözünde büyütür.

Bugün bu ifade, büyük bir felaketten kıl payı kurtulan ya da felaketi hiç yaşamadan ölen kişiler için söylenen bir tür acı ironi olarak da okunabilir. İnsanın, dayanılmaz acılar karşısında 'keşke ben de onların yerinde olsaydım' deme anına işaret eder.