“Kötülüğü bizzat tanımış biri olarak, dertlilere yardım etmeyi öğreniyorum.”

Kraliçe Dido bu sözlerle, kendisi de acılar yaşamış biri olarak, zor durumdaki insanlara karşı duyarlılık geliştirdiğini anlatır. Onun ifadesinde, acı deneyiminin insanı başkalarının sıkıntılarına karşı daha anlayışlı hale getirdiği fikri vardır. Kişi, bizzat ıstırap çektiğinde, acının ne olduğunu bilmeyen birine kıyasla dertlilere çok daha içten bir şefkatle yaklaşabilir.

Bu düşünce, antik dünyada ve sonrasında da sıkça işlenmiştir: Gerçek merhamet, uzaktan acımakla değil, benzer bir deneyimden geçmekle öğrenilir. Dido, kendi geçmişindeki kayıplar nedeniyle, yurtsuz kalan Truvalıların durumunu doğrudan anlayabilmekte ve onlara kapılarını açmaktadır. Böylece acı, bireyi izole eden bir deneyim olmaktan çıkıp insanları birbirine bağlayan bir köprüye dönüşür.

Bugün de bu söz, empati kavramının derinliğini açıklamak için kullanılır. Zorluk yaşamış insanların, benzer sıkıntılar içindeki kişilere yardım etme konusunda daha duyarlı olabileceğini ifade eder. Virgil'in Dido ağzından söylediği bu dize, kişisel acının toplumsal bir şefkate ve dayanışmaya dönüşebileceğini gösteren güçlü bir insanlık dersidir.

Söz, Aeneas destanının birinci kitabında Kraliçe Dido tarafından söylenir. Dido, geçmişte yaşadığı acılar nedeniyle Truvalı sığınmacıların halinden anlamakta ve onlara yardım etmektedir.