“Demek ki insanlık durumu öyledir ki, ülkesinin büyüklüğünü dilemek, komşularının kötülüğünü dilemektir.”

Voltaire bu sözde milli çıkar ile evrensel iyilik arasındaki çelişkiyi keskin biçimde ortaya koyar. Bir devletin büyümesi, zenginleşmesi ve güçlenmesi, genellikle komşu devletlerin aleyhine gerçekleşir. Savaşlar, toprak kazanımları, ticari rekabet ve siyasi nüfuz mücadelesi, bir ülkenin kazancının başka bir ülkenin kaybı olduğu bir düzen yaratır. Bu yüzden kendi ülkesinin yücelmesini isteyen biri, farkında olsun ya da olmasın, başkalarının zarar görmesini de istemiş olur.

Voltaire burada yurtseverliği tümüyle mahkûm etmez; ancak onun sınırlarını ve bedelini gösterir. Aydınlanma filozofu olarak o, insanlığın ortak çıkarını ulusal çıkarların üzerinde tutar. Ona göre gerçek bilgelik, insanlar arasındaki yapay ayrımları aşmak ve evrensel bir kardeşlik idealine yönelmektir. Bu söz aynı zamanda dönemin Avrupa'sındaki sürekli savaşlara ve monarşiler arası hırslı rekabete yönelik örtük bir eleştiridir.

Bugün bu düşünce, uluslararası ilişkilerde sıfır toplamlı zihniyetin ve kaynak rekabetinin sonuçlarını anlamak için hâlâ kullanışlıdır. Bir ülkenin "büyüklüğü" söyleminin, başka halklar için ne anlama geldiğini düşündürür.