“Erdem özgürlüğü varsayar, tıpkı bir yükü taşımanın etkin bir gücü varsayması gibi. Zorlamada erdem yoktur ve erdem olmadan din de olmaz. Beni köle yap, daha iyi biri olmam. Egemenin bile insanları dine yöneltmek için zor kullanmaya hiçbir hakkı yoktur; din özünde seçimi ve özgürlüğü gerektirir. Düşüncem, hastalık ya da sağlık kadar otoriteye tabi değildir.”

Voltaire bu sözünde din özgürlüğünü felsefi bir temele oturtur. Ona göre erdem, ancak kişi iyiyi özgürce seçtiğinde anlam kazanır; zorla yapılan bir iyilik ya da dayatılan bir inanç, ahlaki değer taşımaz. Yük taşıma benzetmesi bu düşünceyi somutlaştırır: Nasıl ki bir ağırlığı kaldırmak için etkin bir güç gerekiyorsa, erdemli olmak için de özgür irade gerekir. Zorlama ortadan kaldırıldığında geriye yalnızca itaat kalır, erdem değil.

Voltaire'in asıl hedefi, dinî inancın devlet gücüyle dayatılmasıdır. Dönemin Fransa'sında Katolik Kilisesi ile monarşi arasındaki ittifak, dinî muhalefeti cezalandıran bir düzen yaratmıştı. Voltaire bu düzeni, dinin özüne aykırı olmakla suçlar: İnanç, doğası gereği özgür bir seçimdir; dolayısıyla onu zorla kabul ettirmeye çalışmak hem dinin anlamını yok eder hem de bireyin en temel hakkını ihlal eder. Düşüncenin otoriteye tabi olmadığı vurgusu, modern ifade özgürlüğü ve vicdan özgürlüğü anlayışının erken bir savunusudur.

Voltaire'in "Questions sur l'Encyclopédie" (1770-1772) adlı eserinin "Canon Law: Ecclesiastical Ministry" (Kilise Hukuku: Dinî Hizmet) maddesinde yer alır. Bu maddede Voltaire, kilise hukukunun dinî inancı zorla dayatma iddiasını eleştirir. Eser, Aydınlanma döneminin dinî hoşgörü ve bireysel özgürlük tartışmaları bağlamında yazılmıştır; Voltaire burada devletin dinî inanç üzerindeki baskısını reddeder.