“Önyargı, yargılamadan edinilmiş bir kanıdır.”

Voltaire bu özlü tanımla önyargının özünü yakalar: İnsanın, bir şeyi yeterince incelemeden, akıl yürütmeden ve sorgulamadan kabul ettiği görüştür. "Yargı" sözcüğü burada düşünmeyi, değerlendirmeyi ve kanıtları tartmayı ifade eder. Önyargı ise bu sürecin atlanmasıdır; kişi, bir düşünceyi çevresinden, alışkanlıklarından ya da otorite saydığı kişilerden hazır biçimde devralır. Voltaire'in Aydınlanma düşüncesindeki temel hedeflerinden biri, insanları bu tür sorgulanmamış kabullerden kurtarmaktır. Ona göre bir toplumun ilerleyebilmesi için bireylerin kendi akıllarını kullanmaları, inançlarını ve değerlerini eleştirel süzgeçten geçirmeleri gerekir. Bu tanım, önyargının yalnızca bilgisizlikten değil, düşünme sorumluluğunun üstlenilmemesinden doğduğunu da ima eder. Söz, günümüzde de karşılaşılan kalıp yargılara, ayrımcılığa ve peşin hükümlere karşı akılcı bir uyarı niteliği taşır; insanı, kanaatlerinin kaynağını ve sağlamlığını sorgulamaya davet eder.

Bu tanım, Voltaire'in 1764'te yayımlanan 'Dictionnaire philosophique portatif' adlı eserinin 'Prejudices' (Önyargılar) maddesinde yer alır. Voltaire bu maddede önyargıların toplumda nasıl kuşaktan kuşağa aktarıldığını ve insanların düşünme yetisini nasıl körelttiğini ele alır. Aydınlanma çağının akla vurgu yapan yaklaşımı doğrultusunda, bireyin kendi yargısını kullanmasını savunur.