“Yine de düşünmek mutsuzluk veriyor: Bir kardeşin kılıcı bir kardeşin göğsüne saplanmış ve Amerika'nın bir zamanlar mutlu ve huzurlu ovaları ya kana bulanacak ya da köleler tarafından mesken tutulacak. Acı bir seçenek! Ama erdemli bir insan seçiminde tereddüt edebilir mi?”

Washington, bu sözünde Amerikan kolonileri ile Britanya arasındaki çatışmanın bir iç savaşa, bir "kardeş kavgasına" dönüştüğünü dile getirir. "Kardeşin kılıcının kardeşin göğsüne saplanması" imgesi, savaşın yalnızca iki ayrı devlet arasında değil, aynı dili, tarihi ve kan bağını paylaşan insanlar arasında yaşandığını vurgular. Amerika'nın eskiden barış içinde yaşayan toprakları artık iki acı kaderle karşı karşıyadır: ya savaşla kana bulanacak ya da özgürlüğünü kaybedip köleliğe düşecektir.

Sözün sonundaki retorik soru, Washington'un ahlaki duruşunu açığa çıkarır: Erdemli insan için bu iki seçenek arasında gerçek bir tereddüt yoktur. Özgürlük için savaşmak, kölece bir barışa yeğlenmelidir. Bu, Amerikan Devrimi'nin temel ahlaki gerekçelerinden birini özetler: Özgürlük, bedeli ağır olsa da her şeyin üstünde tutulmalıdır.

Bugün okura söz, kimi zaman tarihin insanı iki zor seçenek arasında bırakabileceğini, ancak ahlaki pusulanın bu seçimi netleştirdiğini hatırlatır. Erdem, tercihsizlik anında bile yol gösteren bir ilkedir.

Söz, Washington'un 31 Mayıs 1775 tarihinde George William Fairfax'a yazdığı mektuptan alınmıştır. Bu tarih, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın ilk çatışmalarının (Lexington ve Concord, Nisan 1775) hemen sonrasına denk gelir. Washington kısa süre önce Kıta Ordusu'nun başkomutanlığına atanmıştı. Mektup, koloniler ile anavatan Britanya arasındaki kopuşun yarattığı derin üzüntüyü ve aynı zamanda direnişin kaçınılmazlığını yansıtır. George William Fairfax, Washington'un yakın dostu ve Virginia'daki komşusuydu; bu nedenle mektup kişisel bir üslup taşır.