“Ah! Benimle aynı fikirde olduğunuzu söylemeyin. İnsanlar benimle aynı fikirde olduğunda her zaman yanılıyor olmam gerektiğini hissederim.”

Wilde bu sözünde, kendi düşüncelerinin değerini ancak başkaları tarafından onaylanmadığında koruduğunu alaycı bir dille ifade eder. Ona göre kalabalığın onayı, bir fikrin doğruluğunun ya da inceliğinin kanıtı değil; aksine sıradanlığın ve basitleştirmenin bir işareti olabilir. Bu, Wilde'ın bireyci duruşunun ve kitlesel beğeniye duyduğu güvensizliğin bir yansımasıdır. Sözün mizahi yapısı, kendini beğenmişlik gibi görünen tavrın aslında dönemin yaygın kanaatlerine yönelik bir eleştiri olduğunu gösterir. Wilde, özgün düşüncenin çoğunluğun onayıyla değil, tek başına savunulabilmesiyle anlam kazandığını ima eder. Aynı zamanda bu söz, onun paradoksal üslubunun bir başka örneğidir: Kendi fikrine katılan kişiyi değil, kendi fikrini sorgular. Bu tutum, okuru da kendi inançlarını ve onaylanma ihtiyacını sorgulamaya davet eder. Söz, bireyin bağımsız düşünme cesareti ile toplumun onayı arasındaki gerilimi mizahi bir dille anlatır.

Bu söz, Oscar Wilde'ın 1892'de yazdığı "Lady Windermere's Fan" (Lady Windermere'in Yelpazesi) adlı oyununun ikinci perdesinde yer alır. Oyunda Lord Darlington karakteri tarafından söylenir. Aynı ifade, Wilde'ın bu dönemde yaygın olarak kullandığı paradoksal üslubun bir parçasıdır ve Victoria dönemi toplumunun ikiyüzlülüğüne, toplumsal onay merakına yönelik zarif bir taşlama olarak okunabilir. Wilde'ın oyunlarındaki zekâ dolu diyaloglar, dönemin ahlak anlayışını sorgularken seyirciyi güldürmeyi de amaçlar.